2019/11/15 10:26:47
 Click for a larger picture De laatste volle dag in Houston. We gaan naar NASA, en beseffen dat vlakbij een relatief begrip is en hier al gauw 50 mijl is. De zon begint er weer zin in te krijgen, dus het is lekker in de auto, en de kilometers zoeven onder ons door. Bij NASA aangekomen is het een drukte van belang met allemaal schoolbussen vol met kinderen, die onder begeleiding het complex onveilig maken. De kinderen schieten je aan alle kanten voorbij, want er is in de eerste ruimte veel te doen voor ze. We kijken een stukje van een film over de ruimte en gaan dan in een soort treintje het complex rond, en krijgen daarbij uitleg die niet helemaal te verstaan is. Marco is vastgeketend met de rolstoel. Het vastketenen is niet eenvoudig, en msschien is dat de reden dat we 10 minuten worden genegeerd door het eerste treintje, dat zonder rolstoelen vertrekt en wij met 3 rolstoelen in de volgende terecht komen. We komen als eerste langs een aantal herten die rustig aan het grazen zijn. Daarna komen we langs een weiland met longhorns. Dit zijn de laatste dingen die je verwacht op een complex als dit. Na een kwartiertje worden we uitgeladen en gaan we een grote hal in waar een aantal grote onderdelen van de raketten liggen die voor het publiek zichtbaar zijn en gebruikt worden voor het trainen van astronauten. De tocht gaat verder langs een klein parkje waar een aantal bomen staan met plaquettes met de namen van overleden astronauten. De herten grazen er gewoon tussen en het is een vredig gezicht. Na dit alles gaan we op jacht voor het spidermanpak voor Brooklyn, die we nog steeds niet gevonden hebben. We zien dan nog een monstertruck in het echt, waar we een filmpje van maken voor hem en kopen onze laatste souvenirs. Als we door de file terugrijden naar het hotel loopt het al tegen de avond. De kerstboom staat inmiddels in de hal. Wat ons dan ook nog wacht is een laatste foto en het inpakken van de koffers. Het zit er bijna op. Het is fijn om weg te gaan, maar het thuiskomen trekt ons elk uur meer, hoezeer het ons ook goed heeft gedaan.
 
2019/11/14 15:28:23
 Click for a larger picture Het is raar om weer geen ontbijt te hebben, maar we hebben er op gerekend en muffins meegenomen, zodat we die opwarmen met een kop koffie erbij. We vragen hoe het zit met de shuttle bus die je weg kan brengen tot ongeveer vier mijl. Wij willen naar de Galleria (waar de volgende dag schijnbaar Kayne West en Kim Kardasian komen), een grote mall in de buurt. We worden ervoor afgezet en komen in n prestigieuze mall terecht, waar je de duurste merken vind, al zijn er op de lagere etages wel wat middenklasse winkels. Als we niet echt iets van onze gading vinden besluiten we terug te gaan naar het hotel en wat andere winkels op te zoeken om wat souvenirs te kopen en een tas om die in mee te nemen. Daarna eten we voor de laatste keer bij Applebee. We halen weer ons favoriete ijsje als toetje bij de DQ en gaan terug naar het hotel. We zullen het nog missen deze dingen, maar voor de weegschaal is het een zegen.
 
2019/11/13 17:59:58
 Click for a larger picture Na een vroeg ontbijt zwaaien we het hotel uit en gaan we vroeg op pad naar Houston. Het is ongeveer acht uur rijden, en we willen langs Corpus Christi, en daarna via Port Aransas naar Houston. De rit voelt grimmig, met de Mexicaanse grens slechts twee kilometer achter ons, en de vele Border Patrol wagens die op de zandwegen langs de Highway rijden. Na anderhalf uur rijden we een politiepost binnen, waar een aantal behoorlijk gewapende mannen staat, inclusief honden. Een agent met vrolijke herdershond loopt naar onze auto, maar Marco mag niet knuffelen. We moeten onze paspoorten laten zien. Er staat een groot bord met wel tien fotos van Mexicanen die daar in de buurt gezocht worden. De agent waarschuwt ons onze ogen open te houden voor deze zware criminelen, maar voor ons lijken ze allemaal op elkaar. Het geeft wel een onveilig gevoel, ook al zit je in de auto, als een zwaar bewapende agent je zo waarschuwt. De auto heeft anti-carjacking gelukkig. De weg is lang en saai, maar voor Corpus Christi veranderd de omgeving en wordt het wat meer een bewoonde wereld. Ook port Aransas is niet groot, en voor we het weten staan we aan de andere kant met de pont. Op de pont is het net de film van Hitchcock over The Birds. Ze zitten overal op de autos, de kleine zwarte brutale lawaaivogels, maar ze zijn wel leuk. Marco geeft ze brood en ze eten uit zijn hand. Aan de overkant wacht ons nog een klein stukje langs het water, maar helaas zitten de dolfijnen op andere plekken. In de spits komen we in een bijna donker Houston aan, waar Marco een extra knuffel van Maris krijgt, omdat hij het toch maar weer flikt om ons door die drukte te loodsen. Het is een groot zakelijk hotel, waar we een mooie kamer hebben. Na een hele dag in de auto hebben we geen zin meer om te gaan eten en vragen we om een magnetron, zodat we wat op kunnen warmen. Na de maaltijd doen we onze dagelijkse bezigheden en gaan we bijtijds onder de wol.
 
2019/11/12 13:55:08
 Click for a larger picture Zelfs een leuk gesprek met een Nederlander, die naar Canada is geëmigreerd, en een fijn ontbijt, stemmen ons niet vrolijker. Vannacht is er in ons huis ingebroken, dus we hebben niet veel geslapen. Alles lijkt weg en/of vernield. Eric heeft ze betrapt na een telefoontje van Marco, maar gelukkig renden ze weg over het bruggetje richting bos langs de A10 Noord. We zijn dus vroeg wakker, maar net als ons humeur werkt het weer niet mee. Gisteren was het 24 graden, maar nu slechts 6. Een behoorlijk verschil in temperatuur, inclusief een behoorlijke storm. Om twaalf uur trekken we de stoute schoenen aan en gaan we de hoge brug over naar het vaste land. Maris vind het niet prettig. Aan de andere kant van de brug zit een echte ouderwetse barbier, waar Marco zich laten knippen. Allemaal mannen met baarden achter stoere zwart met chroom barbierstoelen, en overal potten gel met vreemde stoere namen, staan in de shop en vitrines. Na de barbier gaan we langs de grootste zuidelijke kruidenier (H.E.B.) en kijken onze ogen uit, omdat het allemaal redelijk Spaans georiënteerd is en nog goedkoper dan onze grote liefde Walmart. Maar gratis WiFi hebben ze niet. De Mexicaanse grens ligt hier maar twee kilometer vandaan. We horen dat langs de grens meedogenloze drugkartels opereren en dat veel nieuws een verborgen geschiedenis kent. We voelen niet de behoefte de grens op te zoeken, omdat we ons geluk niet nog meer willen tarten. We halen wat lekkers en een broodje voor in de magnetron en verschansen ons in een warme kamer met een leuke film.
 
2019/11/11 16:29:53
 Click for a larger picture Vandaag is onze tweede heerlijke zonnige dag, en we genieten van de rust aan het zwembad. Marco is nieuwsgierig naar de Sint Maarten drukte en kijkt op de webcam bij de voordeur. Dan ziet hij om 22:52 schimmige figuren rommelen bij de voordeur en naar binnen gaan. Hij belt Eric die met Mignet in de auto springt. Aangekomen bij ons huis rennen 3 figuren weg. Het slot is er uit geboord en een koevoet tussen de deur gezet. Door het hele huiszijn alle kasten en laden open getrokken en leeg gehaald op zoek naar buit. Eric belt de politie terwijl Mignet fotos maakt in huis. We zijn er ziek van. Zelfs de kluis is met de koevoet uit de vloer getrokken. Omdat we toch niets meer kunnen doen en het huis is leeggehaald besluiten we toch wat te eten bij Johnny Rocket, een restaurant waar we tien jaar geleden al met Carin en Wout gegeten hebben in San Francisco. Ook op Bali hebben we er al eens gegeten. Intussen sommen we alles op wat verdwenen is, trouwringen van de ouders en opa van Marco, het kenteken van de auto, de reservesleutel, muntenverzameling, sieraden van Maris, sieraden van de ouders van Maris, ... en veel veel meer. De wind steekt op en het gaat regenen. Terug bij het hotel stormt het en wordt Marco omver geblazen. Hand en elleboog kapot. Het houdt maar niet op lijkt het. Gelukkig hebben we elkaar.
 
2019/11/10 14:51:07
 Click for a larger picture We zijn iets later op, en denken te gaan ontbijten, als we aangenaam verrast worden door stenen borden en gewoon bestek. We zien wel 10 bakken staan, waar warme producten in zitten, en een groot wafelijzer. Helaas een misrekening en uiteindelijk wel grappig. We hebben inderdaad ontbijt inbegrepen, maar het buffet is alleen op donderdag, vrijdag en zaterdag. Nu is het een champagnebrunch voor bijna veertig dollar, en wij hebben een voucher voor veertien. We bestellen eieren met spek en Marco met aardappeltjes. Maris krijgt eieren en spek zonder brood en Marco heeft er gelukkig de aardappels bij. Ietwat teleurgesteld gaan we aan de koffie met het rare ontbijt en hebben het in de vrij lege eetzaal al snel op. Het is prachtig weer, dus erg is dat niet, we gaan direct naar een bijna leeg zwembad. Het weer is heerlijk, het strand prachtig en de stoelen liggen goed. Niets te klagen dus. Een korte strandwandeling laat kleine vogeltjes en piepkleine kwallen en krabbetjes zien, die in ronde gaatjes in de grond verdwijnen. Een schattig gezicht. Het zwembad met zijn bedjes wordt niet veel drukker op een paar poolbargangers na die voor wat leven in de brouwerij zorgen. Een hele leuke rustig aan dag die we afsluiten met een grote pizza (van de Pizza hut), die we op onze kamer opeten.
 
2019/11/09 17:20:51
 Click for a larger picture Na het vaste ritueel van inpakken en ontbijten stappen we in de auto om richting South Padres Island te gaan. Het is vier en een half uur rijden, maar we willen het op ons gemak doen. Terwijl we het zonnetje beginnen te voelen in de auto en er een lekker deuntje country muziek op staat, zien we het landschap veranderen in niemandsland met cactussen en af en toe een verdwaalde koe. We stoppen na een paar uur bij een de Corpus Christi outlets a la Bataviastad, waar bijna geen mens loopt. Raar om te zien als je het vergelijkt met bovenstaande. Rond een uur of half vijf zien we een hele hoge lange brug opdagen waar we overheen moeten voor we bij ons hotel, het Pearl Resort, komen, dat we al van verre zien liggen. We zitten helaas op vier hoog, maar met het uitzicht op het strand en de zee maakt dat niet uit, en kijken we al uit naar de warme dag van morgen. Eerst nog een paar kerstfilms voor het slapen gaan ;-)
 
2019/11/08 14:14:11
 Click for a larger picture Het begin van de dag wordt steeds meer een vast ritueel. Vroeg wakker, ontbijten, rustig aan doen, en ons plan trekken. Dit keer zijn we toch iets eerder op pad, omdat we de Hop on Hop off hebben geboekt en in het centrum willen parkeren. Dat blijkt 25$ te kosten, dus gaan we terug eenaar het hotel om bus 67 te pakken. Die laat lang op zich wachtn, dus lopen we 800 meter eenaar stop 14. Na tien minuten komt hij er gelukkig al aan, want het is echt koud. We moeten eena ongeveer vier stops allemaal uitstappen om onze digitale kaartjes om te wisselen eenaar de papieren versie. Beetje vreemd eigenlijk. Na een half uur gaat de bus rijden en zijn wij als echte die hards boven gaan zitten, waar het echt vriesweer lijkt. De rit is geweldig, al komen we eena een goed uur helemaal verkleumd beneden om eenaar het volgende gedeelte van onze rit te gaan. We gaan met een glazen lift, aan de buitenkant van de Towers of America, 229 meter omhoog. Boven hebben we een pracht uitzicht over de stad. Daarna lopen we weer wat rond in de omgeving en hoppen op de volgende bus, waar een alleraardigste man de boel probeert op te vrolijken en veel vertelt, al zijn Texanen met hun accent niet altijd goed te verstaan. Bij de eerste stop teruggekomen gaan we het winkelcentrum binnen dat gewoon Dave heet naar Davey Crocket, hier geboren en getogen schijnbaar. We eten bij het Rain Forrest cafe, waar we in een wonderschoon oerwoud naast een brullende aap en onweer onze burger eten. Wat is dat prachtig gemaakt. Er brullen apen,olifanten en krokodillen. Nadat de buik vol is maken doen we de River walk boot tour. In hele aparte platbodems varen we door het kanaal door de stad. Een kanaal wat er niet voor de show is en de toeristen, maar er ligt om de stad te beschermen tijdens overstromingen. Nu is het op het moment voor de toeristen. Er zit een ware entertainer aan het roer en het is een pracht gezicht, die gebouwen en pracht bruggen vanaf het water. Als we eruit komen zijn we moe en zien we tegen de rit naar het hotel op. Er staat gelukkig nog een hop on hop off, die maar een paar mensen aan boord heeft, en van wie het ook de laatste rit is. Als Maris brutaal vraagt of hij ze een straat verder af wil zetten dan stop 14, omdat hij er toch heen moet vraagt hij naar de straatnaam van ons hotel, die Marco meteen beaamt. Als we op willen staan bij het punt vraagt hij ons te gaan zitten en brengt ons tot de deur van het hotel. Wat een feest, zo een lieve kerel. Engelen bestaan soms. Voor Marco was het precies wat hij nodig had. Met een handdruk nemen we afscheid, en met een bak koffie uit de lobby en een smile op ons gezicht verdwijnen we naar onze kamer. Een prachtige warme dag, ondanks de kou
 
2019/11/07 11:54:06
 Click for a larger picture Als we wakker worden regent het pijpenstelen en is het niet de temperatuur die we verwacht hadden. We doen rustig aan, omdat we om half elf bij het Dallas Cowboys (AT&T) stadion moeten zijn, waar we een VIP rondleiding geboekt hebben. Het is weer een klein uurtje rijden, weer richting Forth Worth, en we zien in de verte, vanaf de snelweg, het kolossale stadion opduiken, als we nog wel tien minuten verder moeten rijden voordat de parkeerplaatsen opduiken. We parkeren op Blue 2, en worden verwelkomt door een oudere dame die ons de weg naar de fanshop wijst, waar we kunnen wachten rot de tour begint. De fanshop hangt vol met dure tenues in blauw en wit, en er hangen zelfs cheerleaders pakjes voor baby,s. Over de prijzen praten we niet natuurlijk ;-). Een dame op leeftijd leidt de tour. Als ik om me heen kijk naar de andere tours lijken het veel pensionadas te zijn die dit werk doen. Het is een leuk klein wijfie, die graag in de wij vorm vertelt over hoe groot, mooi en duur het stadion was en is. Het is inderdaad indrukwekkend als je alle technische snufjes ziet. Alleen al de 3500 smartscreens die overal hangen, zodat je altijd een scherm ziet, waar je ook staat. Als we de skybox van de eigenaar zien, krijgen we een beetje een idee van een kleine despoot, maar dat is gewoon het gevoel, omdat wij dit in Nederland niet zo kennen. De man zit alleen met zijn twee zoons in een soort glazen toren, waar hij ook nog op vier schermen andere wedstrijden kan bekijken, terwijl zijn vrouw en dochter een etage lager de gasten kunnen entertainen. Als ze winnen voegt hij zich erbij, maar dat is geen garantie ;-). We gaan ook nog langs de etage met kleedkamers van de spelers (helaas was die bezet) en de cheerleaders, en kijken onze ogen uit hoe luxueus die lockers van de dames zijn. Als we via de entree van de foothballers zelf het veld op mogen krijgen we pas echt een indruk hoe kolossaal het is. Een enige ochtend en tour. Daarna moeten we toch echt op pad, dus na een stop om te tanken en een pizzapunt gaan we op weg. Voor Marco een verademing als hij het drukke Dalkas achter zich laat. Helaas niet van lange duur, zodat we al file rijdend geen drie en een half uur op weg zijn, maar bijna 6 uur, en in het donker en met regen in een koud San Antonio aankomen. Moe komen we bij ons hotel, Best Western Alamo Suites, waar we er helaas achterkomen dat we de film, waar we ons op verheugd hadden, vanavond niet kunnen zien, omdat ze geen Hallmark hebben. Gelukkig hebben we elkaar ;-)
 
2019/11/06 12:35:57
 Click for a larger picture Opstaan en niet aan het ontbijt aan kunnen schuiven voelt een beetje vreemd. We zijn verwend. Gelukkig hebben we koffie, jus en Brioche gehaald, dus het komt goed. Vandaag gaan we naar de Cattle Drive in Fort Worth. Het is verder dan we denken en het is weer ontzettend druk op de weg. Van verre zien we de houten gebouwen al staan en een oude cowboy rijdt voor ons langs als we de parkeerplaats oprijden. We hebben alle tijd en zien eigenlijk al meteen dat het erg toeristisch is. Je kunt op een Longhorn koe zitten voor 5 dollar en mag dan even met een cowboyhoed zwaaien en Jiha roepen. De koe lijkt het niet erg te vinden. Om klokslag half 12 horen we het gejoel van de cowboys en rijden er 4 cowboys met 16 Longhorns door de straat. Minder indrukwekkend dan de kudde die we een paar dagen geleden onderweg gezien hebben, maar dat waren geen Longhorns. Deze dieren zijn erg indrukwekkend, en het is zeker de moeite waard. We lopen op ons gemak het straatje door waar ze laarzen, t-shirts en vele andere souveniers verkopen. We laten ons verleiden door muziek om een saloon in te gaan waar we een superlekkere hamburger eten, en voor het eerst in ons leven mac en cheese. Als we later op zoek gaan naar een Best Buy en een Hallmark winkel, komen we bij een groot winkelcentrum, waar we beiden aantreffen, en slagen voor de dingen die we wilden hebben. We nemen een kleinigheid mee naar het hotel, en besluiten de dag weer gewoon in de hotelkamer af te sluiten. Moe maar voldaan!
 
2019/11/05 09:52:02
 Click for a larger picture Op ons gemak hebben we ingepakt en ontbeten. Een lange dag voor de boeg. We moeten 640 km rijden vandaag en hebben ervoor gekozen om dat in een keer te doen. Onderweg hebben we daar gemengde gevoelens over, want het blijkt een pittig stuk. We rijden eerst weer door moerasgebied om ongeveer halverwege in een heuvelachtig landschap terecht te komen waar pas aan het einde van de reis de Dallasachtige ranches tevoorschijn komen. We komen in de regen aan in Dallas, waar het volop file is, chaos alom, kettingbotsing op de rechterijstrook, ..., voor Marco niet makkelijk. Zoveel wegen, en soms moeilijk via Google Maps te zien welke van de 6 of meer rijbanen we moeten volgen, intussen met de ruitenwissers op de snelste stand voor en achter ons alles in de gaten te houden. In ons hotel, Wyndham Garden Dallas North, hebben we een mooie kamer, maar er ontbreekt wel het een en ander. Geen ontbijt in dit hotel voor ons, dus nemen we alvast koffie en croissants mee bij de Wallmart die vlakbij is. Een mens kan maar voorbereid zijn. Na een subwaybroodje op de kamer nemen we vroeg afscheid van deze reisdag.
 
2019/11/04 11:59:31
 Click for a larger picture Na een stevig ontbijt gaan we vroeg op pad naar Vicksburg. Het is een klein uurtje rijden. Met een lekker zonnetje en country muziekje in de auto is het heerlijk ontspannen. Bij Vicksburg aangekomen gaan we eerst naar het burgeroorlog gebied waar de strijd tussen Noord en Zuid uiteindelijk door Noord gewonnen is. Twee jaar geleden hebben we Gettisburg aangedaan, tijdens onze Philidelphia naar Orlando toer. Deze slagen zouden het land verlossen van de slavernij en vrijheid brengen. Aangekomen bij het Memorial blijkt het een rit van 16 mijl over het slagveld te zijn. Nadat we eerst een film van twintig minuten te zien krijgen, met uitleg over de belegering van Vicksburg, stappen we in de auto en weten niet wat te verwachten. Het overtreft elke verwachting. Het is mooi qua natuur en afschuwelijk door de herdenkingsbeelden met de namen van de slachtoffers. Dertig duizend levens zijn er verloren, en als je daar rijdt dringt het ten volle door hoeveel zinloze slachtoffers de strijd tussen goed en kwaad kost. Ik ben nooit in het leger geweest en geloof niet in hersenloos schieten op mensen omdat iemand die je niet kent je dat opdraagt. Laat ze het lekker zelf uitvechten. Maar ik geloof wel in opkomen tegen onrecht, en dat was en is slavernij in al zijn vormen gebaseerd op huidskleur, geslacht, overtuiging, ... We zien tweemaal een hert voor onze auto stilstaan en de bosjes in lopen. Bijna op het einde steet een slang de weg over. We rijden er heel zachtjes langs. Tot grote ergernis en woede van Marco rijdt de auto achter ons gewoon over de kop van de slang. Zulke figuren zou ik zonder probleem htzelfde lot laten ondergaan. Ongelofelijk .. het prachtige dier deed niets. Ook dat is een schepsel van God, dus waar is de christelijkheid ineens gebleven. Na Vicksburg Memorial rijden we op ons gemak door het historische gebied van de stad. Weer valt ons op dat er prachtige gebouwen zijn, met daarnaast de meest verwaarloosde buurten. Het stemt verdrietig om te zien dat de ongelijkheid in dit gebied nog steeds niet weg lijkt te zijn. Om ons weer een beetje op aarde te brengen zoeken we een mall op. Die valt tegen, zodat we vroeg in het hotel zijn. Uitgerust trekken we na een uurtje de schoenen weer aan om bij overbuurman Applebees de dag met een lekkere maaltijd af te sluiten.
 
2019/11/03 11:16:45
 Click for a larger picture Vroeg uit de veren zien we een brief onder deur met de rekening. Het blijkt dat we 1 dag geboekt hebben, in plaats van 2, dus moeten snel de koffers inpakken. Bij het onbijt, het is zondag, blijkt de pastoor en een deel van zijn gemeente hier te ontbijten. Ze zijn hier streng gelovig. We rijden over de Natchez Park Trace richting Jackson, en komen door prachtig natuurgebied. Het is prachtig groen, en we kunnen ons voorstellen dat hier verschillende indianenstammen rondliepen. Na een uurtje zien we een bord waarop staat dat hier een verlaten dorpje was, waarvan alle bewoners aan gele koorts zijn overleden. We lopen over de begraafplaats en voelen de rust. Een rare gewaarwording, dus we bedanken de geesten. We gaan in het zonnetje verder naar Jackson, een veel grotere plaats dan we dachten. Een autorit door de stad brengt ons langs een hoop mooie gebouwen, maar ook door wijken waarvan je je afvraagt of je daar door had moeten rijden. Daarna doen we nog een klein winkelcentrum aan, waar we de eerste Hallmark winkel vinden. Verder was het niet bepaald armlastig, en al heel verlaten, zodat we vroeg in het hotel terug zijn. We nemen genoegen met een magnetron maaltijd en een programma op TLC voor we vroeg onder wol gaan.
 
2019/11/02 11:10:03
 Click for a larger picture We verlaten New Orleans op een vreemde manier. De ontbijtruimte blijft dicht, omdat er het een en ander aan de hand is (we have issues). Zonder koffie gaan we op pad naar onze volgende bestemming, Vidalia, aan de andere kant van de Mississippi, tegenover Natchez. Het is ongeveer 3 uurtjes rijden, zodat we volop van de omgeving kunnen genieten. In eerste instantie rijden we nog boven het moerasgebied, op de betonnen interstate op grote pijlers. Sensationeel en soms griezelig door het grimmige landschap. Een uurtje later wordt het landschap heuvelachtig en lievelijker, hoewel schijn bedriegt, want we komen in het gebied van de plantages langs de Mississipi. Een onopvallend bord aan de zijkant van de weg brengt ons naar een kleine plantage (Oak plantation), waar we komen via een klein oud bruggetje. Het ziet er schattig maar vervallen uit. We voelen ons niet welkom, als ze ons duidelijk maken dat we 10$ moeten betalen, voor een tour die Marco niet kan wandelen, om wat plaatjes te schieten. Onverrichter zake, en teleurgesteld rijden we terug over het bosweggetje, als we vlak voor de auto een prachtige boerenfamilie (herten) over de bosweg zien huppelen, een prachtig gezicht. Onderweg stoppen we bij een lokale supermarkt, waar we hele ervaringen rijker worden: heel veel witte pick-up trucks op n rij, een kind met een echt lijkend pistool in een holster op de heup, warme pecan noten gekookt in de schil, en flesjes augurkensap tegen spierkramp (natuurlijk meegenomen). In de voormiddag zijn we al in ons hotel, Comfort Suites, waar we een mooie kamer met uitzicht op de Mississippi hebben. We doen wat informatie op en komen er achter dat er een kleine rumfabriek is, waar je een tour kunt doen. Natuurlijk zijn we daar voor in en een uurtje later staan we te wachten op de eigenaar van de stokerij, die ook de eigenaar is van het oudste café in Natchez. Een prachtig oud pand waar heel veel drank word geschonken in de vorm van sterke cocktails. We krijgen uitleg over de stokerij en proeven een drietal verschillende rum soorten (blank, rose, en koffie), gevolgt door een cocktail in de taveerne als afsluiting van de tour. Erg vinden we het niet, het zijn geen honingrummetjes ;-) Een bezoekje aan de Walmart en een etentje bij Applebees maken de dag compleet. In het hotel krijgen we als kers op de taart een Hallmark kerstfilm.
 
2019/11/01 12:04:16
 Click for a larger picture We zijn wat later wakker, maar omdat de Hop on Hop off pas om half elf gaat rijden kunnen we het rustig aan doen. We hebben online kaartjes gekocht. We rijden met de cablecar tot we de dichtsbijzijnde stop en wisselen daar de digitale kaartjes in voor papieren versies. We kunnen nog warm beneden zitten gelukkig. Het is ijzig koud zonder zonnetje en het lopen van Marco is ook niet om over naar huis te schrijven, of doen we dat nu toch? De bus brengt ons in 2 uur een rondje door de stad, maar er zijn weinig punten waar we echt uit willen stappen. We besluiten bij French quarter uit te stappen, en daar nog even langs een oud marktje te gaan. Voor Marco is het iets teveel van het goede, maar gelukkig schijnt het zonbetje weer, zodat hij op een bankje mensen kan kijken, terwijl Maris het marktje bezoekt. Er is niet veel te zien en al snel zijn we het er over eens dat we via Bourbon street langs de bar van onze ontbijt zanger uit het hotel lopen. Het is al super druk en gezellig in de Fat Catz Music Club, en onze zanger doet het geweldig, maar er is geen plek om even te zitten. Jammer, dus met zijn laatste energie loopt Marco naar de bus die ons naar de streetcar brengt. Gelukkig staat die al te wachten, want de batterij is leeg, het lontje op, en Maarten heeft de pijp al gepakt. We gooien er wat eten in bij de buurvrouw en laden op op een warme hotelkamer. Ook de 2 Hallmark zenders op TV maken veel goed. Eerlijk is eerlijk, het is voor ons niet de leukste Amerikaanse stad, dat winnen Philadelphia en Key West, maar het vermaak en de muziek zijn geweldig.
 
2019/10/31 14:22:15
 Click for a larger picture We zijn vroeg present voor een vroeg ontbijt, waarvan we niet zeker weten hoe het in zijn werk gaat, omdat het niet bij de prijs inbegrepen is. Het blijkt een van de vele dingen te zijn die een beetje vreemd lopen, maar we genieten ervan. De man die rondloopt en aanvult, afruimt, is vriendelijk, grappig, en zingt uit volle borst liedjes uit zijn radio, op batterijen, mee. We worden van het ene moment op het andere in het donker gezet. Een power outage in heel New Orleans. Niets vreemds blijkbaar. Onze zanger blijft uit volle borst meezingen met zijn radio op batterijen. We zijn een uurtje of twee afgesloten van de wereld. Zodra het droog is pakken we de rolstoel en gaan we naar de (electrische) cablecar. We kopen voor 3$ pp een dagpas en rijden mee richting Bourbon street in het French quarter. Er lopen nog niet veel Halloween vierders, maar het is enig om de leuke huizen met Franse balkonnetjes te zien. Die zijn wel overdadig voorzien van Halloween attributen. Achter de rolstoel blijkt in de smalle hobbelige straatjes moeilijker dan we dachten, dus een uurtje of twee de boel verkennen is genoeg. We eten wat en stappen op de cablecar naar het hotel om te rusten en wat warmer te worden. Het is de koudste Halloween sinds 1923. Met schemer gaan we terug naar Bourbon street, ditmaal alleen met de wandelstok voor Marco. Het valt niet mee, maar we genieten van vele verklede figuren. Van enge clowns tot Lucifer met gigantische vleugels. Geweldig om te zien en de drukte mee te maken. Na een stop op een Blues terras gaan we terug naar ons hotel, waar we nog nagenietend in bed stappen, verbonden door de samengevoegde dekens tegen de koudste Halloween in 100 jaar in NOLA. Een dag met een sterretje, ondanks de kou.