2018/11/09 14:39:16
 Click for a larger picture Voor de laatste keer wakker worden in Orlando, en voor het laatst ontbijten aldaar. Altijd een gekke gewaarwording. Onze vlucht gaat maar 20 minuten te laat weg. De overstap heeft ook wat vertraging, dus dat komt goed uit. De ondersteuning van aankomst gate naar vertrek gate gaat voorspoeding dankzij de ondersteuning van United Airlines. Thuis worden we opgehaald door Eric en Mignet, en dat is meteen weer thuiskomen. Als ook Davey, Queeny, Soraya en Brooklyn binnen vallen zijn we weer helemaal in thuismode. ‘s Middags komen Carin en Wout en Petra en Jerry nog even langs. Meteen volle bak dus. We zijn THUIS. (2654 stappen = 2,09 km)
 
2018/11/08 20:03:46
 Click for a larger picture De laatste volle dag in Orlando. Helaas is er niet meer zoveel wat we willen zien en kunnen doen. Het wordt dus een dagje zwembad en in de avond de koffer pakken en voor de laatste keer uit eten in Amerika. Heel veel te vertellen is er dus niet over de laatste dag. Voor Marco is de koek ook wel een beetje op. Zijn benen willen niet echt meer, en ook de ongedurigheid van niks te doen hebben breekt hem op. Het eten bij Applebees is een mooie afsluiter van een fijne vakantie. Het is een leuk sportcafe, waar het vol hangt met televisieschermen. Marco vind dat gezellig, maar Maris vindt het alleen maar afleiden. We lopen in het donker, bij een lekker temperatuurtje terug naar Park Corniche. Nog een paar uurtjes en we gaan naar huis! (7129 stappen = 5,49 km)
 
2018/11/07 12:02:05
 Click for a larger picture Vandaag gaan we vroeg op pad om zeekoeien oftewel Manatees te spotten. Gisteravond heeft Maris uitgevonden dat deze prachtige dieren in het najaar naar het Blue Spring State Park trekken. Google maps weet de weg en met Android auto begeleiding gaan we op weg. Het is iets meer dan een uur rijden, maar het moet, als je het internet mag geloven, een prachtig gebied zijn. Het is een  eindje naar boven richting Daytona beach en de weg is niet al te best, maar we hebben er zin in.Het is een state park en we moeten 6$ entree betalen. Het is nog rustig als we het park binnen rijden. In het eerste rondje dat we tegenkomen staan allemaal (big) campers in opengehakte stukken bos. Ze lijken allemaal aansluitingen voor water en electriciteit te hebben. Als we bij de toiletten komen staat er op borden aangegeven wat er in het park voor dieren leven. Er komen verschillende slangen voor en ook beren komen in deze tijd terug naar het park. Ook moet je uitkijken voor alligators, en dan zijn er natuurlijk de zeekoeien en een soort gans die heel speciaal is. De eerste paar klinken niet aanlokkelijk en helemaal blij worden we niet van het idee van slangen in de bomen en alligators in het water. We rijden richting het water en parkeren op een grote parkeerplaats, waar nog wat auto's staan. De natuur ziet er geweldig uit en we zien dat we eventueel kano's kunnen huren of met een boot mee kunnen, maar die vertrekt pas uren later. Ik Dan maar lopen over de boardwalk langs de waterkant, waar we in 1ste instantie alleen maar aalscholvers zien. Dan ineens zien we een zeekoe met jong in de verte zwemmen en een kleine alligator tussen een paar boomstammen in het water liggen. We zijn op slag betoverd door de overweldigende schoonheid van de natuur en het besef dat we zo gezegend zijn om dit te mogen zien. Ik Helemaal opgetogen lopen we een stukje verder en als we dan aan de waterkant blijven staan komt er een hele familie van 5 Manatees voorbij glijden. Het is een schitterend gezicht om die grote dieren zo sereen rustig voorbij te zien zweven door het water. Vol verbazing hebben we nog zeker een uur staan kijken voor we helemaal relaxed terug in de auto naar het appartement rijden om daar allebei even ons eigen plan te trekken. De één (luxe) vertrekt richting zwembad en de ander (werker) gaat de foto's en filmpjes verwerken om het thuisfront op de hoogte te houden. Het is prachtig weer en uiteindelijk eindigen we allebei in het zonnetje bij het zwembad. Na het eten willen we toch nog naar Disney downtown, iets wat we 4 jaar geleden gedaan hebben en toen erg leuk vonden. We wachten tot het echt goed donker is en zien na een dik kwartier al aan alle lichtreclames dat we er bijna zijn. We parkeren de auto een eind uit de buurt en moeten helaas een behoorlijk stuk lopen tot de drukte begint. Het is nog net als de eerste keer, maar het lijkt veel drukker dan toen. Toch valt het op dat er wel hele leuke bandjes spelen, maar over het algemeen zijn het restaurantjes en winkeltjes. Iets wat de vorige keer anders ervaren hebben blijkbaar. Aangezien de benen van Marco een beetje op beginnen te raken gaan we terug en doen ons tegoed aan de resten van de 5$ Walmart pizza die we vanmiddag niet op konden. Toch begint het verlangen naar huis steeds meer te kriebelen en is het heerlijk om even stil te staan bij wat ons dierbaar is en wat we van de week waarschijnlijk weer veel te snel als heel normaal gaan beschouwen. (11851 stappen = 9,37 km)
 
2018/11/06 10:06:31
 Click for a larger picture Het klinkt saai, maar de dagen beginnen gewoon met een rustig ontbijt, elke dag opnieuw, en dat blijft een luxe, omdat we thuis altijd precies 20 minuten hebben. Na het ontbijt rijden we naar het oude historische downtown Orlando. We hebben gelezen dat het niet groot is, maar we zijn wel nieuwsgierig. Marco heeft een prachtplek uitgezocht, waar we kunnen parkeren, en middenin Downtown beginnen met wandelen. Er is namelijk een prachtig meer, waar je omheen kunt wandelen. In en rond het meer wemelt het van de zwanen, ganzen, en eenden, die redelijk tam blijken te zijn. Als we er omheen zijn gelopen merken we dat Marco’s benen moe worden en dat we geen uren moeten lopen. Dat hoeft ook niet, want het is erg klein en zonde om te zien dat al die Art Deco gebouwen verwaarloosd lijken te zijn. Als we in de auto zitten willen we toch nog de laatste souvenirs kopen, zodat het uit ons hoofd is. Daarna lunchen we en gaan terug naar het complex om nog van de zon te genieten en wat te zwemmen. Bij het zwembad maken we kennis met een aardige Braziliaanse vrouw uit Sao Paolo die geen woord Engels spreekt, en wij geen (een paar) woord Braziliaans (Portugees). Toch slagen we er met zijn 3-en in om een leuk gesprek te voeren, en komen we er achter dat ze ook vrijdag terug reist, en dat ze in Boston is geweest, omdat haar dochter stage heeft gelopen in een kinderziekenhuis aldaar. Om dat te weten te komen hebben we bijna 3 kwartier in het water gelegen. Toch hebben we dan nog een klein beetje energie en gaan we even een half uurtje de fitnessruimte in. We zijn trots dat we toch een beetje bewogen hebben en vieren dat na het eten met een lekkere borrel! (11844 stappen = 9,24 km)
 
2018/11/05 13:46:31
 Click for a larger picture Het zonnetje schijnt al vroeg, en goed gehumeurd lopen we naar de bekende eetzaal, die nog betrekkelijk rustig is. We zijn van plan om heel rustig aan te doen, en ontbijten dan ook op ons gemak. In 1ste instantie zijn we niet van plan om weg te gaan, maar dat we dat niet volhouden wordt in de middag al snel duidelijk. Eerst nemen we ieder op ons gemak plaats, op onze eigen bekende plek. Marco achter de laptop, telefoons, en fototoestellen, en Maris buiten in de zon met een digitaal boek. Allebei achter een scherm, met andere inhoud. Wat een prachtige, bekenden en vertrouwde verdeling. Als we rustig een uurtje gezeten hebben halen we handdoeken en verdwijnen naar het zwembad waar het heerlijk toeven is. Toch zijn we het alleen in de zon zitten om een uurtje of 12 zat, en openen we, met rode huiden, onze bucketlist. Marco heeft niet voor niets achter de laptop gezeten vanmorgen, en heeft al een route gemaakt, waar we vanmiddag een stukje van kunnen doen. Allereerst rijden we naar de grootste kerstshow in Florida. Het is verder dan we dachten en het is een totaal andere buurt dan gedacht. Veel water om ons heen en veel armoedige huizen. De 3 panden van de kerstshow zijn inderdaad groot, maar minder groot dan we dachten, de prijzen zijn echter veel groter dan we verwacht hadden, we schrikken van de prijzen en verlaten de zaak zonder iets gekocht te hebben. De kerstmannen waren prachtig en de notenkrakers blinkten je tegemoet, maar de prijzen waren al net zo belachelijk als die van de Disney parken ($250 voor 2 personen per dag per park). Na een half uurtje hebben we het wel gezien en gaan we naar de Florida Mall op zoek naar wat souvenirs. Gratis parkeren bij de Mall, maar voor 10$ is er ook Valet parking. We zien alleen vrouwen die hier gebruik van maken. Zou het te maken hebben met het vooroordeel over vrouwen en parkeren? We slagen voor een paar zaken en gaan dan zitten voor een broodje. De M&M World lijkt nog hetzelfde als 4 jaar geleden. Daar zijn we snel klaar. Dan hebben de benen van Marco er geen zin meer in en besluiten we, via de Walmart voor ijs en souvenirs, naar het appartement terug te gaan, waar we genieten van een rustige avond met ijs, koffie, en een borrel.(8144 stappen = 6,43 km)
 
2018/11/04 15:05:11
 Click for a larger picture Het is weer een uur extra tijdsverschil (6 uur) met Nederland. Soraya had het niet in de gaten, waardoor we vroeg wakker waren, en al voor 8 uur in de auto richting Orlando zaten. We hebben besloten het eerste deel, tot Jacksonville, de snelweg te pakken, en daarna de snelwegen te mijden, en een rustige route langs de kust te rijden. Een rit van 459km, ongeveer 5.5 uur zonder stops. De zon schijnt en we hebben de 1ste 2 uur niet veel anders aan omgeving gezien als eerder rond Savannah. Het is prachtig groen, maar vrij eentonig, met weer de vele dode wasbeertjes, herten, en opossums langs de kant van de weg, afgewisseld met een hond en rood katje. Iets dat niet went, al zien we het elke dag. We rijden via de I-95 South naar Jacksonville en proberen daar op de scenic A1A te komen. We rijden langs kleine plaatsjes, waarbij het ons steeds blijft verbazen hoe groot de stukken land zijn die de mensen hebben. Als we de staatsgrens tussen Georgia en Florida over zijn veranderd de omgeving en zien we kleine palmboompjes tussen de dennenbomen verschijnen. Dat is een vreemde gewaarwording. We rijden tussen de meren en moerassen door over hoge en vooral lange bruggen. Als er zelfs een pelikaan vlak voor ons de weg over vliegt weten we zeker dat we in Florida zijn. We volgen de route (A1A) van 4 jaar geleden, maar in de tegenovergestelde richting als toen, en we herkennen punten van toen en vinden het weer net zo leuk. We genieten van de zee met surfers en de prachtige huizen langs het strand. We zien de pier van Flagler beach en besluiten die op te lopen. We vallen met onze neus in een surfwedstrijd. In het zonnetje lopen we de pier op, waar je raar genoeg voor moet betalen, en vanaf de zijkant bekijken we het tafereel van jong en oud. We zien een klein mannetje, van een jaar of 6, die blijkbaar zijn kans op die ene mooie golf voorbij heeft laten gaan en tranen met tuiten huilt. Maar er staan veel prijsbekers, dus het zal misschien nog een troostprijs voor iedereen worden. Om een uur of 4 naderen we Orlando, maar wordt de lucht donkerder, en uiteindelijk zelfs inktzwart. Van een paar druppels gaan we naar een stortvloed, waarin we de strepen op de weg niet meer kunnen zien en navigeren op de kleine achterlichtjes van onze voorganger. Sommige ervaren buienrijders vliegen ons voorbij, anderen kruipen vooruit. Als het lichter wordt zijn we door het gigantisch drukke Orlando op de plaats van bestemming gekomen en is een dikke knuffel en een beker ijs op zijn plaats voor Marco. Nadat we dan ook bij een Walmart Supercenter (24x7 open en ongeveer 30 keer AH XXL oppervlak) de boodschapoen hebben gehaald en de koffer is uitgepakt is het tijd om de 1.4L Eddy Salted Caramel beker soldaat te maken. (4000 stappen = 3,11 km)
 
2018/11/03 12:22:17
 Click for a larger picture We zitten al om 7 uur aan het ontbijt, want we willen vroeg naar Savannah. Op televisie zien we 6 tornado waarschuwingen voor Tampa Florida. Dat is de wetskust van Florida. We zien vreselijke stormen en regens in Orlando. Maar dat is overmorgen. We hebben gehoord dat er een Rock n Roll Run marathon is in de stad en dat de Hop on Hop off pas in de middag rijdt. Marco hoopt dat de 2de onderneming wel rijdt. Als we er om iets voor 9 uur aankomen, op een lege parkeerplaats hebben we al het idee dat dit ijdele hoop is. Er komt uiteindelijk iemand die vertelt dat ze pas om 11 uur gaan rijden. We pakken de auto en rijden zo ver mogelijk het centrum in. Dat blijkt middenin het centrum te zijn met wat kruip door sluip door om politie afzettingen heen. Het is nog wat fris en langs de haven zelfs nog koud, zodat we alle souvenirwinkeltjes invluchten om even warm te worden. In de zon is het al heerlijk warm, dus we zoeken steeds de zonnige kant van de straten om te lopen. We gaan richting marathon en het zonnetje wint steeds meer terrein. Het is een prachtige stad met schitterende huizen met veel gietijzer aan de balkonnetjes en trappen en grachtengroene luiken. De meesten zijn sierluiken, maar het is een sfeervol gezicht. Ook zijn er prachtige groene pleintjes, waarbij overal wel een mooi beeld op staat van een historisch figuur. Als je de plattegrond ziet lijkt het een negen parkjes variant op de negen straatjes van Amsterdam. Druk en sfeervol. Op de City Market eten we een stuk pizza, zoals je ze waarschijnlijk alleen maar hier ziet, zo groot als die stukken zijn. Nadat we de kathedraal van Johannes de Doper hebben bekeken zijn we inmiddels uren wandelen verder en zijn we moe. We gaan in de auto nog een eind naar een plaatsje verderop, Pembroke, maar dat stelt, net als zoveel van de kleine plaatsjes hier, niet veel voor, zodat we bijtijds richting hotel gaan. Het was weer een drukke dag van 9 uurtjes site-seeing, dus het is weer goed rusten in het hotel, met Hallmark channel vol kerstfilms en Marco achter de laptop om de foto’s en filmpjes van de 2 camera’s, 2 telefoons en de dashcam af te halen, sorteren, en over te zetten naar de meterkast. (14687 stappen = 11,25 km)
 
2018/11/02 14:37:46
 Click for a larger picture We slapen slecht en zitten daardoor vroeg aan het ontbijt. Overigens weer een heerlijk vers ontbijt met vers fruit en zelf gebakken quiche en croissants. Om half 9 rijden we weg en ruilen eerst nog wat spullen bij de Walmart, zodat we een iets andere route nemen en daardoor 2 keer over een hoge brug rijden en een prachtig uitzicht over de stad hebben. De rest van de weg is wat eentonig en het gebied is dun bevolkt, maar met het zonnetje en een lekker Country muziekje op de radio zijn de uurtjes zo om. Veel te vroeg zijn we bij het hotel en proberen we of we er misschien al in kunnen. Niets is minder waar, dus gaan we alvast een paar uurtjes Savannah bekijken. Marco kiest een park, maar dat blijkt nog ver buiten het oude centrum te zitten. De 2e keuze is beter. De weg erheen is heel divers en we kijken onze ogen uit. Het ene moment zijn de huizen dichtgeplakt met kranten en bladdert de verf er af en het volgende moment is het prachtig en zijn de huizen zo mooi en oogt de buurt lieflijk. We komen bij de haven en parkeren er vlakbij. Het is een lieflijke buurt met een bedrijvige haven. Allemaal kleine winkels zorgen dat het geheel helemaal klopt. Het zijn wel een beetje dezelfde soort winkeltjes als in Charleston, maar dat mag de pret niet drukken. Er is een kerstwinkel met prachtige (te dure) kerstmannen en handgemaakte ornamenten uit Polen. Over de rivier varen radarboten, maar ook een gigantisch vrachtschip met ongeveer 3000 containers aan boord. Heel divers dus. We besluiten om alvast wat te eten in een leuke tent, waar iedereen die een alcoholische versnapering vraagt om een ID wordt gevraagd. Marco moet rijden dus zit aan het water (Zero tolerance is duidelijk, net als iedereen altijd een ID moet laten zien). Voor Maris mag het biertje wel. Er komt een man met een gitaar spelen en zingen en het loopt vol. Het eten is heerlijk, dus wat dat betreft is er over vandaag geen kwaad woord te zeggen, behalve ... de regen in de middag. Maar dat boeit ons al niet meer. (4359 stappen = 3,42 km)
 
2018/11/01 12:55:50
 Click for a larger picture Na een vers ontbijt gaan we direct naar de grootste werkende plantage in de omgeving. De weg er heen is al prachtig. We gaan via een hoge brug over het water naar het eiland van de plantage, waar we over een prachtige oprijlaan rijden met aan weerszijden schitterende oude eiken, en aan het einde een prachtig landhuis. Aan de zijkant van oprijlaan staan kleine stenen huisjes, waar de slaven woonden. De plantage is in verschillende films gebruikt (en de serie North and South) en dat is niet onbegrijpelijk. Als we de auto geparkeerd hebben kunnen we nog net op een soort boerenkar stappen waarmee we de plantage over worden gereden en waar veel wordt verteld over de geschiedenis en het heden. Het is groter dan we dachten en alle denkbare fruitsoorten  worden er gekweekt. In de 17e eeuw tot de 19e eeuw was het een katoenplantage, maar we leren dat er nog maar een klein stukje katoen geteeld wordt, en dat is meer om de jeugd te leren hoe het groeit en hoe het eruit ziet. Na de rit lopen we naar het eerste huisje waar een Gullah theater is. Wat het precies is weten we niet, maar al gauw komen we er achter dat het de taal is die de slaven (die uit verschillende delen van Afrika kwamen) zichzelf aanleerden door de dialecten te mengen met wat Engels, om zo een taal te maken om met elkaar te kunnen communiceren. Een sort toren van Babel. De dame die het verhaal vertelt is prachtig gekleed in de kleding van haar overgrootmoeders tijd en vertelt verhalen en zingt mooie liederen. Als het is afgelopen lopen we langs de kleine huisjes en luisteren goed naar het verhaal dat er ook vertelt wordt door een gids. Er woonden vaak meerdere generaties van 2 gezinnen in elk huisje. De huisjes zijn niet groot. In de hoogtijdagen stonden er 24 huisjes voor 135 of 279 slaven (dat weten we niet precies meer). Als we door de vlindertuin gelopen zijn schrijven we ons in voor een rondleiding door het grote huis. Een prachtig figuur heet ons welkom en we gaan via de bibliotheek naar de eetkamer en de serre. Alle 3 nog prachtig ingericht met antiek uit Europa. Als we toch onder de indruk terugrijden naar huis begint het even flink te regenen, en schuilen we bij een Walmart en nemen een grote bak ijs mee naar het hotel. Daarna schijnt de zon ook weer en zien we de eekhoorntjes weer in de bomen scharrelen. Nog een halve dag te gaan in Charlestone, wat een schattig plaatsje. We besluiten eens heerlijk uit eten te gaan. (5801 stappen = 4,47 km)
 
2018/10/31 18:58:36
 Click for a larger picture Als we wakker worden hebben we geen spook gezien, gelukkig, maar wel 11 uur lekker geslapen op een iets te krap bed. We lopen naar het ontbijtgedeelte van het huis en genieten van een lekker ontbijt met verse broodjes en veel vers fruit. We besluiten het centrum in te lopen, want we zitten er middenin zeggen ze. Als 1ste lopen we langs de universiteit en een prachtige kerk, die helaas gesloten is. Er is veel te zien onderweg. Het ene huis is nog mooier dan het andere. Na ongeveer een half uur lopen komen we bij een oude vismarkt die is omgebouwd tot kunstmarkt (rommelmarkt zullen anderen zeggen, bazaar, …). Het is niet alleen kunst maar ook rommel en kitsch. Aan het einde komen we aan de zee met een grote pier, waar je even heerlijk kunt genieten van het zonnetje. Er ligt een groot crusieschip van TUI in de haven. Ons cadeautje van vandaag is een dolfijn die van links naar rechts rustig heen en weer zwemt en op vissen lijkt te jagen. Het is een prachtig gezicht. We gaan even terug naar het hotel om te kijken waar het beste deel kunnen uitmaken van Halloween. We bellen nog even met het thuisfront en zijn dan klaar om te gaan. In 1ste instantie is het nog licht en zien we geen kinderen lopen. We gaan dan ook even de Mac in om met internet te kijken waar we dan wel moeten zijn. Marco vindt het, zoals altijd, vriiwel gelijk, en na een klein kwartiertje komen we dan ook in het gebied dat afgezet is. We worden netjes geholpen met parkeren. De spookjes, engeltjes, draakjes en unicorns vliegen ons om de oren en het is ineens druk. Zowel groot en klein, jong en oud zijn verkleed. Er staat een band te spelen, er zijn speelkussens, er is een dierenparadijs, waar zelfs het varken verkleed is. Inmiddels is het donker en lopen we met de meute verklede mensen mee, die langs de prachtige versierde huizen lopen waar tonnen snoep wordt uitgedeeld. We lopen zeker 1 mijl heen en weer en hebben dan ook heel veel pracht kostuums gezien, en zelfs 2 verdwaalde kinderen afgeleverd bij familie of bekende. Als we terug zijn in het hotel hebben we het toch een beetje koud, maar worden helemaal warm van binnen als we op onze hotelkamer een schattig presentje op bed zien staan met snoepjes. Wat een lief gebaar van het hotel. Weer een dag met een gekleurd randje! (18112 stappen = 13,84 km)
 
2018/10/30 10:51:11
 Click for a larger picture We zijn vroeg wakker, maar gaan niet vroeg op pad. Marco wil naar de Barbier in de Cumberland mall. Hij kreeg een visitekaartje van een jongen die toevallig met zijn vriendin naast onze auto parkeerde. Marco moest natuurlijk een opmerking maken toen de vriendin nogal langzaam was en de jongen stond te zuchten. Helaas zijn ze voor 10 uur nog niet open, behalve voor de bootcamp van een groep jonge moeders, dus reden we door naar de Perimeter mall waar ook een Carlos Bakery zit. Die vinden we en heeft zelfs nog Carotcake. Marco neemt Salted Caramel. Het smaakt heerlijk, maar de punten zijn groot en duur ($6.95 per stuk) en misschien een beetje overschat. Dan heeft Marco weer een leuke ontmoeting met een jonge knul van 25 die bij de Microsoft store werkt en Marco aanspreekt. Als hij hoort van Marco’s beroep wordt hij enthousiast en begint allerlei vragen te stellen over websites maken en coderen. Hij doet aan Jerry denken zegt Marco, qua enthousiasme en interesse. Een goed begin van de dag. Als we op weg gaan heeft Marco na bijna 400km een verrassing voor Mariska, een Hallmark Gold shop in Columbia, die hele leuke kerstornamenten heeft. Onderweg verbazen we ons weer over de afstanden in Amerika als de navigatie (Google Maps via Android Auto) zegt dat we ruim 300km op de Interstate 20 East moeten blijven. Maris kan niet kiezen uit de Hallmark ornamenten, maar vind na lang aarzelen voor iedereen een passende. Dan valt er ineens een stilte bij Marco als hij ziet dat hij nog ruim 200km moet rijden. Een beetje een misrekening, want nu zitten we toch een volle dag in de auto. Rond 17:30 komen we in Charlestone aan en vinden ons hotel direct. We hebben in de historische kern gekozen voor een van de oudste hotels. Het is een mooi groot huis uit 1784 met rijtuighuizen op het terrain. We zitten in het Carriagehouse met een hemelbed en alles wat maar met gejaagd door de wind te maken kan hebben. De eekhoorntjes  vliegen door de tuin en de receptionist, Emily, is erg behulpzaam. De kamer staat vol met een mix van antiek, kleine lieve dingen, en moderne snufjes om het een mens naar de zin te maken. We zijn op tijd voor Happy hour en gooien een paar wijntjes naar binnen. Als Maris ondekt dat er ook Hallmark tv is kan het niet meer stuk met de romantiek. Helaas willen de 2 oudjes dan alleen maar genieten van hun wijntjes, en de voetjes omhoog gooien. Morgen gaat het hier beginnen. Ook nog eens op Halloween, dus laat de geesten maar komen. (4901 stappen = 3,79 km)
 
2018/10/29 10:39:07
 Click for a larger picture We zijn de eersten in een nog pikdonkere eetzaal, en het is grappig hoe trots ze soms op hun ontbijt mogelijkheden zijn. Voor Amerikaanse begrippen is het prima, en is er zelfs roerei en spek. We eten op ons gemak en gaan nog even terug naar de kamer, omdat het toch nog donker is. Na de spits rijden we naar Atlanta, waar we een heel programma uitgestippeld hebben. Als 1e staat er een stukje geschiedenis van Martin Luther King jr op het programma. We vinden al snel het adres en gaan het Memorial gebouw in, waar filmpjes worden gedraaid van zijn speeches en de vredesmarch die hij gelopen heft, en er staat als tastbaar stil bewijs van zijn dood, en de daarbij behorende rit, waarin hij op een boerenkar in jeans ten grave gedragen werd. We zijn ontroerd en ontdaan, en het doet ons meer dan we toe willen geven. Hier lag de focus op huidskleur, maar wereldwijd wordt er nog steeds onderscheidt gemaakt op basis van religie, geslacht, cultuur, ... Er zullen altijd mensen zijn die zich bedreigd voelen door mensen die afwijken van hun standaard "mensbeeld". Soms terecht, maar meestal onterecht. Praten kan helpen begrip te krijgen voor elkaar. Grijpt het verhaal van Dr King ons zo aan doordat het allemaal nog niet zolang geleden speelde en we een kleinkind hebben met een prachtig caramel velletje, net als onze lieve vriendin, en haar kinderen? We praten er over en lopen indertussen naar het graf van Martin Luther King en zijn vrouw. Het is een schril contrast met het graf van Kennedy en zijn gezin, veel rustiger, mooi en sereen. Het staat in een prachtige vijver, waar op elke trede een gedeelte van een rede van hem staat. Dan horen we ineens pianomuziek en gezang en wordt er gewenkt door een man achter een piano. Hij legt het verhaal over de piano uit en begint een gospel te zingen. Weer een cadeautje vandaag. Hij wijst ons op het doel achter panosforpeace.org. We gaan nog naar het geboortehuis en dan staat er iets luchtigers op het programma. We gaan naar de World of Coca Cola (worldofcoca-cola.com). Geen idee wat we moesten verwachten, maar het is leuk. We krijgen een filmpje, een hoop reclama, en een 4D film te zien, en kunnen dan frisdranken van over de hele wereld proeven. Helaas is er geen Santa reclame. Dan hebben we eindelijk een mall op het programna staan (cumberlandmall.com), maar als Marco zijn benen een beetje zeggen:"Doe het zelf", loopt Maris er snel even doorheen (als je het snel kunt noemen). We eten een (te pittige) hete Thaise maaltijd, en we besluiten daarna om terug te gaan. Nog even houden we stil bij de bakkerij van Carlo's bakery. Helaas is de Carotcake uitverkocht, dus blijft het bij een stuk dat we in een souvenirtas meenemen naar ons hotel. Ook daar is het weer feest met happy hour, gratis bier. Niet zo uitgebreid als in Philadelphia, maar met een biertje en een kop soep. Tevreden verdwijnen we naar boven als het drukker wordt en eindigen we met een moe maar goed gevoel op onze kamer. (7618 stappen = 5,94 km)
 
2018/10/28 14:51:02
 Click for a larger picture Inmiddels zijn we het vroege opstaan en beperkt ontbijten gewend en is onze koffer ook al ingepakt. Het zonnetje begint door te komen als we op weg gaan, en ook nu is het weer een leuke auto trip. We rijden langs een prachtig meer en bezoeken de Walmart voor een broodje. In het begin van de middag zien we ineens een aantal vliegtuigen opduiken en besluiten we even om te draaien en een kijkje te nemen, als het mag. We worden welkom geheten door 2 oudere Amerikaanse veteranen, waarvan de oudste een Top Gun piloot was bij zowel het leger als de marine. Hij heeft veel mensen les gegeven, en heeft in veel militaire en commerciele vliegtuigen gevlogen. De ander praat meer en neemt ons onder zijn hoede om een aantal vliegtuigen te laten zien. De man weet er enorm veel van, en we belanden zelfs in de cockpit van een groot Amerikaans oorlogsvliegtuig, de C141B, waar zowel vracht als manschapppen mee vervoerd werden. Het toestel is praktisch door vrijwilligers van Lockheed Martin in elkaar gezet en gerestaureerd. De aasemblage hal van Lockheed Martin zit naast het museum terrain. Het doet me denken aan de laatste scène in Hair, waarin Claude het vliegtuig, in vol ornaat, uitloopt, samen met honderden soldaten, die zo de oorlog in lopen. Het maakt wat los bij me. Toch is het heel leerzaam. Zo belanden we ook in het vliegtuig van Kenny Rogers, wat eerst van president Johnson is geweest. Na een uurtje of 2 zijn we rond en weten we meer over bommen dan ons lief is. Daarna wacht ons nog n uurtje of 2 rijden naar de voorstad, Smyrna, van Atlanta, waar we logeren. Het blijkt een goed hotel te zijn, met een prima kamer, en op ons gemak gooien we de spullen in de kamer . Na een kop koffie zijn we klaar voor een hapje eten en een relaxte avond. (6802 stappen = 5,28 km)
 
2018/10/27 10:41:37
 Click for a larger picture Voor dag en dauw zijn we weer eens wakker, en wat een geluk hebben we daarbij. Er is maar een klein plekje om te ontbijten, en daar is nog niemand die een stoel in beslag heeft genomen. We eten een bagel en drinken een kop koffie voor we op weg gaan naar het station waar de trein staat die in ons de Blue Ridge Mountains in gaat brengen. We zijn veel te vroeg en het is nog koud, maar langzamerhand druppelt het binnen. We zitten in een overdekte coupe en zijn er blij mee. We zitten tegenover aardige Amerikanen en genieten van het uitzicht. De treinsreis is korten dan we hadden verwacht. Na een uur komen we in een klein plaatsje waar een grote bron van inkomsten waarschijnlijk die van de spoorweg is. Ongeveer 300 mensen verlaten de trein en overladen de eetgelegenheden van het stadje. We duiken na een rondje stad bij Kenny’s pizza slices naar binnen en eten een heerlijke hoek pizza. Marco’s benen werken minder dan in Washington, dus we gaan op tijd de trein weer in en zitten lekker warm. Er komt een dame, die we voor we aan boord gingen al gesproken hadden. Ze bied ons een Cubaanse croquet aan. Die smaakt heerlijk. Marco vraagt of ze bij ons komen zitten en de treinreis is zo voorbij. Ze heten Angel en Mike Kaiser. Zij komt oorspronkelijk uit Taiwan. Ze geven ons tips, omdat ze uit de buurt komen, en zijn benieuwd naar ons leven. Ze hebben in Smyrna gewoond en kennen het hotel waar wij naar toe gaan. We doen het nooit, maar delen email adressen uit. Soms komen mensen zomaar even op je pad, die je meteen aardig vind, en die wijs lijken te zijn. Dit zijn er 2 van, en zeker de dame van de 2. Op de terugweg halen we een bak ijs voor Marco en een heerlijk stuk taart. Het is tenslotte nog  weekend. (4629 stappen = 3,57 km)
 
2018/10/26 17:45:44
 Click for a larger picture We zijn heel vroeg wakker en het is nog aardedonker buiten. Vroeg weg is dus de beste optie, aangezien we eerst 3.5 uur moeten rijden naar Grandfathers mountain, en daarna nog 4.5 uur naar Blue Ridge. Het regent en er staan al kleine kindjes langs de kant van de weg met rugzakken en warme mutsen op. Het is een triest gezicht en aangekomen in het ontbijtgedeelte gaat het gevoel niet weg. Veel mensen, die er waarschijnlijk wonen, en die een beetje verloren lijken, komen binnen en roosteren hun broodjes. Mopperen wat en verdwijnen weer. We besluiten dan ook in 5 minuten dat we klaar zijn en gaan in de regen en het schemerlicht op weg. We beginnen met snelweg 81 West. Daarna gaan we over op de 91 South. Het is een prachtige weg die af en toe al begint te stijgen. Als we een flinke rammel aan de auto horen wil Maris de Bergen niet in en Marco denkt er anders over, wat even een andere stemming brengt. Uiteindelijk  wordt het ratelen erger en besluit Marco toch naar de kant te gaan. Het blijkt om de voorkant van de plastic wielbak te gaan die los zit en gescheurd is. Het klappert tegen het wiel. We zitten even met onze handen in het haar en ook Marco wil zo niet omhoog de bergen in. Met een eenvoudige M10 bout kunnen we het vastzetten, maar net die heeft Marco niet mee. We stoppen bij een soort fietsen verhuur bedrijf, in de hoop dat hij eventueel een moer heeft. Dat is ijdele hoop, maar hij stuurt ons wel naar een soort garage, Robert Small Engine Repair. Niet eens echt voor auto's, maar we zien grasmaaiers en dat soort apparatuur staan. De heren doen de garage open en helpen ons geweldig. Ze willen er zelfs geen geld voor. Het gescheurde deel is afgesneden en het andere deel met een tie rip vast gezet. Zeg maar niks tegen het verhuur bedrijf, want ze hebben het vast al een paar keer verhaald op huurders. Marco zou Budget het liefst aanklagen, omdat ze je met een ondeugdelijke auto op weg sturen. Met een beter gevoel gaan we verder, nog steeds in de regen. Het blijft regenen, en er is bijna geen uitzicht. Alleen regen en mist en nog eens mist. Toch vind Maris het niet echt zo eng als gisteren met de dieptes. We komen via een bochtige grindweg weer op de Blue Ridge Scenic Parkway, en tenslotte bij Grandfathers Mountain, waar we helaas de brug niet kunnen vinden, ook niet na 2 keer omdraaien en nogmaals het enige enge gedeelte doen dat er bij de top te vinden is, een overhangend viaduct. Een beetje teleurgesteld gaan we verder in de regen. We zien nog een wolf de weg oversteken, die tenslotte een verdwaalde hond lijkt. We stoppen na een paar uur om even de benen te strekken, maar zijn het op een gegeven moment toch wat zat ... Alleen bomen met gekleurde bladeren gaat toch vervelen, maar we moeten nu eenmaal naar Blue Ridge. Rond een uur of 4 wordt het droger, de route wordt weer leuker, met een prachtige wilde rivier, rafters, een stoomtrein, en vliegvissers die in de rivier staan te vissen. Uiteindelijk  komen we in Blue Ridge aan en besluiten we wat bij de Ingles supermarkt mee te nemen voor de avond. Deze is weer gigantisch en zit bij ons hotel om de hoek ... Gewapend met alleen maar wat yogurt komen we 5 minuten later bij ons hotel, Reid Ridge Lodge, aan. Een prachtige lodge in westernstijl. We worden vriendelijk te woord gestaan en krijgen een kamer op de hoek van de ontbijtzaal en de  ingang. De kamer is prachtig en voelt warm aan. Het is heerlijk om hier 2 dagen te vertoeven. We nemen een bad en een borrel en genieten van een ontspannen warme avond, waarin we geen deur meer uitgaan. (2575 stappen = 2,02 km)
 
2018/10/25 16:23:09
 Click for a larger picture Heel vroeg zijn we gepakt en gezakt, maar we wachten tot na de files met het verlaten van de stad. Alleerst willen we een supermarkt (Walmart supercenter, 24x7 open) bezoeken onderweg. We hebben dat nog niet echt gedaan, in die heerlijke grote winkels, die wij niet zo groot kennen, op een Makro na, en waar we altijd onze ogen uitkijken naar alle lekkernijen en variëteiten. Marco vind een mini USB kabel voor de dashcam, dus we hebben een extra camera die mooie beelden levert. Nadat we in de Walmart nog even hebben kunnen beeldbellen met Soraya, Brooklyn, en Davey, en wat heerlijkheden voor onderweg hebben gekocht kunnen we er helemaal tegenaan en gaan we richting Roanoke. Het eerste stuk is alleen maar snelweg, maar er is genoeg te zien. Wat ons opvalt, en aan ons hart gaat, zijn alle aangereden dieren die langs de weg liggen. We tellen vele herten en wasbeertjes. Na een uurtje of 3 kunnen we de Blue Ridge Scenic Parkway op. We gaan hoger en hoger de heuvels in. Het uitzicht wordt mooier, maar ook enger voor die ene angsthaas, maar na een kilometer of 20 hebben we al die mooi gekleurde bomen wel gezien, en wordt het vergezicht dat we af en toe zien wat eentonig. We besluiten dan ook om de weg te verlaten en niet de snelweg te nemen maar iets er tussen in. Het is een goede keuze en we genieten van de schitterende vergezichten, leuke huizen (wel of niet versierd voor Haloween) en groene weilanden, waar zelfs Nederlandse koeien grazen. We komen een prachtige oude loopbrug over de Roanoke rivier tegen die we even op moeten lopen. Om 5 uur zijn we bij de Day's Inn. Onze overnachting vandaag. Het ziet er eerlijk gezegd niet uit, hoewel de reviews toch goed leken. We besluiten er dan ook maar gewoon naar binnen te gaan, waar we verbaasd zijn dat de kamer redelijk is. De lakens zijn schoon, al zijn ze ongestreken, en ook de flotter van de WC heeft handige Harry zo gemaakt. Ook de Internet verbinding is snel, zodat we ook de route voor morgen makkelijk kunnen uitstippelen. We hebben erger meegemaakt zeggen we dapper tegen elkaar en gaan daarna op ons gemak nagenieten van de dag. We zijn geluksvogels, dat is wat we elke dag weer voelen en zeggen tegen elkaar. Ieder mens zou zijn of haar katalysator in het leven moeten vinden.(2843 stappen = 2,2 km)